Merhaba,
Ben Ney.
İstanbul karlar altındayken geldim ben bu eve. Aslında önce Eyüp'ün konteynırına yerleştim. Havalar iyice soğuyunca eve transfer oldum.
Sonrasında olay "Dur, ben bi kıçıma yer edeyim... Gör bak sana neler edeyim..." minvalinde gelişti. Eve girip rahatı, sıcağı, bol sevgiyi ve yemeği bulunca bana bir haller olmaya başladı. Sürekli bir mırlamalar, sevgi dilenmeler, popomu havaya dikip gezmeler... Mart Öncesi Sendrom diyorum ben buna, hani sizin PMS gibi bir şey işte.
Bu benim insanlar neyse ki daha önce bir sürü kedi bakmışlar, durumuma çabuk uyandılar. Bir kaç gün evin içinde zeytinyağına batırılmış kulak temizleme çubukları ile falan idare etmeye çalıştık ama olmadı. Doğa beni çağırıyordu. Hop yine indik konteynıra. Uzakta da değil ha, iki bina yan tarafta.
Ben üç gün kayboldum ortadan. Ne geceler, ne alemler yaptım... Arada bir de konteynıra dönüp besleniyordum rahat rahat. Yavaş yavaş İpeksi'lerin evine doğru gidiyordum. Yan apartmanın önünde otururken İpeksi gelip kaptı beni, şimdi yine evdeyiz.
Günlerim güzel geçiyor. Karnımın içinde mini mini şeyler büyütüyorum sanırım. Henüz vücudumda fazla bir değişiklik hissetmeye başlamadım. Ama hesaplarıma göre bugün hamileliğimin dördüncü günü. Bundan sonra her gün bir resimle tüm bu süreci sizle paylaşacağım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder