Merhaba,
Ben Cano... İpeksi'nin canlarından biriyim. Hepimizi ayrı ayrı çok sever ama Paşa ile ben apayrıyım, biliyorum.
İpeksi ile karşılaşalı sanırım 2 sene kadar oldu. Belediye'nin arabası beni barınaktan alıp bir otobüs durağına bıraktı. Bir kaç gündür oradaydım ve bir kadın gelip arkadaşlarımı sevip, onlarla bir yerlere gidip gidiyordu.
Sonra o gün beni de çağırdı. Önce anlamaya çalışarak başımı sağa sola eğerek ona baktım, "Gel kızım hadi" dedi, tekrar dedi... Yanında 2 köpek daha vardı. Hadi gideyim bakayım ne olacak dedim kendi kendime...
Aaahhh... Bu arada söylemeyi unuttum, ben bir tiger pitbull'um. Koyu kahverengi üzerine kaplan desenli bir pitbull'um yani. Nedendir anlamadığım bir şekilde insanlar benden korkuyor. Oysa hayal meyal hatırlayabildiğim kadarıyla beni çok çok severek büyütmüş bir ailem vardı. Çip bile taktırmışlardı bana kaybolmayayım diye. Ama sonra neler oldu hiç bilemiyorum, bugün sokaklarda yaşayan bir canım işte bende. 4 yaşıma gelmek üzereyim. Bunun 2 senesi İpeksi ile birlikte geçti. Ben ona sevap kazansın diye gönderildim herhalde. O da hiç bir fırsatı kaçırmadı.
Biraz karışık yazıyor olabilirim, ama ben bir köpeğim ve bu da ilk yazma deneyimim. İdare edin lütfen...
Biz o gün ve ondan sonra İpeksi'nin geldiği her gün birlikte yürüdük. İpeksi bizi ormanın içinde öyle yerlere götürüyordu ki... İnsanlardan tamamen uzakta, istediğimiz gibi koşup oynayabileceğimiz, kimseyi korkutmaktan korkmadığımız, derelere, göllere girip birbirimize sular atabildiğimiz, kısacası köpekliğimizi dibine kadar yaşayabildiğimiz yerler. Hala haftada en azından 1-2 kere ormana götürür bizi. Hayat güzel güzel giderken bana bir şeyler olmaya başladı. Gözlerim flu görüyordu. Gün geçtikçe daha az görebiliyordum. İpeksi aşağıya indiğinde anahtarını şıkırdatır ve biz hepimiz ona doğru deliler gibi koşarız. Ben artık İpeksi'yi görmeden sadece sese doğru gitmeye çalışıyordum. Bazen yanlışlıkla başka insanlara koşup onları korkutuyordum yanlışlıkla. Yine belediye arabası geldi ve beni yine barınağa götürdü. Sonradan anladığım kadarıyla İpeksi aramış onları. Beni iki kişilik bir odaya koydular. Ben zaten sakin bir hayvanım. Diğer arkadaşlarım da iyi kötü benim ne kadar güçlü olduğumu ayırt edebildikleri için pek bulaşmazlar bana. En fazla 1 kere :)
15 gün kadar zaman geçti. Oradaki veteriner abla bana bir sürü damlalar damlattı, ilaçlar uyguladı. Ama gözlerim düzelmedi. Her iki gözümün de üst yüzeyi Game of Thrones'daki White Walkers'ın gözleri gibi tamamen masmavi oldu. İpeksi beni defalarca ziyarete geldi, sonunda da arabayla aldı barınaktan. Hayatımın en rahatlatıcı, en mutlu yolculuklarından biriydi.
Veteriner abla başka bir veteriner önermiş, ertesi gün ona gittik. Türkiye'nin ilk ve tek göz konusunda uzmanlaşmış veterineriymiş Murat Şaroğlu. Benden kan aldılar, daha doğrusu almaya çalıştılar. Neredeyse pembeye yakın su gibi bir şey çıktı kan yerine. Barınakta kan tahlili yapamadıkları için anlayamamışlar bana ne olduğunu, meğerse keneden kan hastalığı kapmışım. Bir deri bir kemik kalmıştım zaten. Doktor abi bir ilaçlar yazdı, günde 5 kere almam lazımmış.
Hastalığıma rağmen çok mutlu olduğum bir dönemdi, çünkü İpeksi sürekli aşağı gelmek zorundaydı :) Her geldiğinde de bana sosis falan bir şeyler yediriyordu. Sonunda iyileştim. İpeksi'yi çok öptüm, yüzünü gözünü yaladım, her gördüğümde üstüne zıpladım. Bazen kızdı bana üzerini kirletiyorum diye ama kızması bile kızma gibi değil ki... Ben de daha çok yüz bulup, daha çok zıpladım üstüne.
Daha bir sürü maceralarımız var İpeksi ile, hepsini anlatacağım tek tek...
Bu da süpriz video size
